می آید. می آید:

مثل بهاراز همه سو می آید.

دیوار؛

         یا سیم خاردار

                  نمی داند.

می آید

از پای و پویه باز نمی ماند.

 

آه،

بگذار من چو قطره بارانی باشم،

                              در این کویر،

که خاک را به مقدم او مژده می دهد.

یا حنجره چکاوک خردی که

                             ماه دی

از پونه بهار سخن می گوید

وقتی کزان گلوله سربی

با قطره

         قطره

             قطره خونش

موسیقی مکرر و یکریز برف را

ترجیعی ارغوانی می بخشد.

                     

                          دکتر شفیعی کدکنی

 

۱۳۸۸/۱٠/۱٧ساعت ٦:٥٤ ‎ب.ظ توسط امیر سهیلی نظرات ()
تگ ها: